Nanotechnolodzy z instytutów badawczych MESA+ i MIRA na Uniwersytecie w Twente opracowali efektywną metodę łączenia elementów magnetycznych z materiałami niemagnetycznymi. Technika ta umożliwia wprowadzenie znaczących zmian we właściwościach elektrycznych metali, a nawet nadanie im cech półprzewodników magnetycznych. Wyniki badań zostały opublikowane w czołowym czasopiśmie naukowym Nature Nanotechnology.

Naukowcom z Uniwersytetu w Twente udało się załączyć elementy magnetyczne do niemagnetycznej warstwy złota. Efekt został uzyskany poprzez pokrycie warstwy złota pojedynczą warstwą cząsteczek organicznych, zawierających jeden jon metalu: niektóre zawierały kobalt, inne zaś cynk. Jony kobaltu posiadają spin elektronowy, dlatego też zachowują się jak prosty magnes, natomiast jony cynku nie wykazują właściwości magnetycznych. Optymalne ustawienie właściwości magnetycznych materiału końcowego możliwe jest dzięki regulacji stężenia względnego jonów kobaltu oraz cynku. Dzięki samoorganizacji molekularnej, związki metali rozkładają się nad warstwą złota w sposób równomierny.

Wyjątkowość tej metody polega na niespotykanym jak dotąd wytwarzaniu niesamowicie wysokiego stężenia domieszkowania magnetycznego, bez zbijania w grupy elementów magnetycznych. W metodach stosowanych do tej pory, równomierne rozłożenie tychże elementów w materiale końcowym – zwłaszcza przy wysokich stężeniach – było nie lada wyzwaniem.

Dzięki metodzie opracowanej na Uniwersytecie w Twente, można tworzyć materiały o zupełnie nowych właściwościach. Holenderscy naukowcy przetarli szlak niestrudzonym pielgrzymom szukającym swego Świętego Graala – półprzewodników o właściwościach magnetycznych, które mogłyby być z wykorzystywane, zarówno do przechowywania pamięci (magnetyczne), jak i przetwarzania danych (elektryczne) w komputerach najnowszej generacji.

Źródło: http://www.utwente.nl/