Ewa Lockard

Na krótko przed coroczną przerwą Kongresu Stanów Zjednoczonych, republikanin Mike Honda złożył projekt ustawy regulującej rozwój nanotechnologii, tzw. „Nano Act”  czyli ustawa NANO (H.R. 2749, „The Nanotechnology Advancement  and New Opportunities (NANO) Act”).  Ustawa ma promować rozwój oraz  odpowiedzialny nadzór nad rozwojem nanotechnologii w Stanach Zjednoczonych. Projekt jest częściowo oparty na pracy komitetu Blue Ribbon Task Force on Nanotechnology stworzonego przez Mike’a Honda w 2004 roku. Proponowana ustawa obejmuje niektóre rekomendacje zawarte w raporcie komitetu Blue Ribbon Task Force opublikowanym w 2005 roku („Thinking Big About Thinking Small: An Action Agenda for California”).

Ustawa NANO powstała między innymi w wyniku obaw czy rząd federalny robi wystarczająco dużo w dziedzinie zdrowia i ryzyk związanych z nanotechnologią.  Ustawa ta nakazywałaby opracowanie strategii badań oraz ustanowienie priorytetów  zarówno dla rządu federalnego jak i przemysłu, których celem byłoby zapenienie rozwoju oraz odpowiedzialnego nadzoru nad nanotechnologią.  Opracowanie tego rodzaju strategii  umożliwiłoby rozwianie obaw będącyh obecnie jedną z głównych przeszkód w komercjalizacji nanotechnologii – niepewności dotyczącej potencjalnych ryzyk jak również niepewności jak rząd federalny zamierza regulować nanotechnologię w przyszłości.

W tym celu ustawa NANO zawiera liczne prowizje umożliwiające tworzenie partnerstwa, szerzenie świadomości oraz implementację strategii ułatwiających rozwiązywanie problemów a także promocję nanotechnologii. Ustawa pozwoliłaby, na przykład, na:  stworzenie publiczno- prywatnego partnerstwa inwestycyjnego celem wypełnienia luki w komercjalizacji nanotechnologii;  ustanowienie ulgi podatkowej za inwestycje nanotechnologiczne oraz edukację i programy szkoleniowe w dziedzinie nanotechnologii; utworzenie systemu dofinansowania wspomagającego  rozwój „inkubatorów” nanotechnologicznych (zdefiniowane jako  jak również programów badań nanotechnologicznych dotyczące specyficznych problemów, w tym: energii, środowiska, zdrowia i bezpieczństwa narodowego. Dofinansowaniem zostałby objęty również program rozwijający materiały do nauczania nanotechnologii na uczelniach.  Ustawa przewiduje także ustanowienie Centrum nanonauki i nanoinżynierii  dla nano-CAD (nanosystems computer aided design)i wyznacza NSF (National Science Foundation) jako odpowiedzialną za stworzenie programu zachęcajacego producentów do współpracy z centrami szkolenia zawodowego celem rozwoju programu szkoleń wspierających produkcję w dziedzinie nanotechnologii.

Proponowana ustawa uwzględnia również stronę finansową: sekretarz handlu USA odpowiadałby za stworzenie partnerstwa inwestycyjnego, tzw. NIP (Nanomanufacturing Investment Partnership) uwarunkowanego zabraniem $100,000,000 przez sektor prywatny.  Środki finansowe z NIP przeznaczone byłyby na wspieranie przedkomercyjnych badań i rozwoju produkcji opartej na nanotechnologii.  Fundusze przekazywane byłyby przez NIP zarówno w postaci kontraktów i pożyczek jak i innych mechanizmów finansowych a następnie zwrócone do NIP z zysków pochodzących z komercjalizacji nowych technologii.

Kolejna część ustawy NANO upoważnia Sekretarzy ds. Energii, Bezpieczeństwa Narodowego, Zdrowia, a także Administratora Agencji ds. Środowiska (EPA) do ustanowienia stypendiów na potrzeby badań nanotechnologii w dziedzinie czystej, taniej i odnawialnej energii, utylizacji zanieczyszczeń, zdrowia oraz bezpieczeństwa narodowego. Narodowa  Fundacja Naukowa (NSF) miałaby ustanawiać stypendia ułatwiające rozwój materiałów szkoleniowych dla  interdyscyplinarnych programów i kursów nauczanych w szkołach wyższych.  NSF stworzyłoby również, w ramach Zaawansowanego Programu Edukacji Tedchnologicznej, program zachęcający producentów do wpółpracy z centrami szkolenia zawodowego celem poszerzania swiadomości w dziedzinie produkcji opartej na nanotechnologii.

Zainteresowanych tematem zachęcamy do odwiedzenia naszego portalu www.nanodialog.eu