Ostatnie badania grupy naukowców z Wayne State University z USA wykazały skuteczne użycie nanocząstek w postaci (AOT)-alginianu, w którym umieszczono doksorubicynę (lek cytostatyczny) i błękit metylenowy w walce z lekoopornymi nowotworami. Wykorzystanie nanocząstek w tej kombinowanej metodzie chemioterapii (doksorubicyna) i terapii fotodynamicznej (błękit metylenowy) przeciwko linii komórek nowotworowych NCI/ADR-RES przyniosło zamierzony efekt obserwowany w postaci wyraźnie zwiększonej indukcji procesów apoptozy i nekrozy. Ponadto zauważono wzrost poziomu reaktywnych form tlenu w odniesieniu do ich ilości podczas, gdy stosowano leki bez nanonośnika.

      Od pewnego czasu uważa się, że terapia fotodynamiczna (ang. photodynamic therapy, PDT) to obiecująca metoda w walce z nowotworami i innymi chorobami, np.: skóry. Do tej pory tym, co ją ograniczało były koszty jej przeprowadzenia oraz bolesne dolegliwości odczuwane ze strony pacjentów. Owa terapia oparta jest na wprowadzeniu do organizmu fotouczulaczy (substancji fotowrażliwych), które pod wpływem aktywacji za pomocą światła o odpowiedniej długości fali, powodują następnie konwersję znajdującego się w ich sąsiedztwie tlenu w jego reaktywne formy oraz rodniki. W efekcie powstałe produkty są toksyczne dla środowiska i komórek w obrębie których się znajdują, najzwyczajniej niszcząc je (efekt fototoksyczny).

       Użycie nanocząstek jako biernych nośników dla substancji fotouczulających lub ich samych jako aktywnych uczestników w walce z chorobą zyskało nowe zainteresowanie w kontekście PDT. Jako nośniki mogą zapewnić przedłużone uwalnianie substancji aktywnych, a tym samym wzmocnienie efektu terapeutycznego. Co więcej, mogą niwelować efekty uboczne poprzez ich specyficzną akumulację w miejscu objętym patologią chroniąc w ten sposób zdrowe tkanki. Wybiórcza lokalizacja, np.: w komórkach nowotworowych, poprawia wydajność leczenia jako, że przy tej samej dawce leku fotouczulającego, pojawia się on w większym stężeniu w miejscu patologii, niż gdyby podany był bez nanocząstek. Specjalny system nanotransportujący z lekiem fotouczulającym i przeciwciałem specyficznie łączącym się z danym nowotworem mógłby zatem zwiększyć wydajność PDT.

     Niektóre nanocząstki, jak  na przykład półprzewodnikowe nanokryształy zwane kropkami kwantowymi (ang. Quantum Dots, QDs) mogą działać jak fotouczulacze same z siebie, generując toksyczne formy tlenu wraz z rodnikami. Mogą zatem stać się potencjalnymi substancjami aktywnymi w terapii fotodynamicznej [1-2].

Źródło:

[1] A. Khdair et al. Nanoparticle-mediated combination chemotherapyand photodynamic therapy overcomes tumor drug resistance. J Control Release (2010) 141:137–144.

[2] D. Papakostas et al. Nanoparticles in dermatology. Arch Dermatol Res (2011) 303:533–550

[3] Grafika: http://www.prion.astral.org.pl/domowa/terapia-fotodynamiczna.php#wprowadzenie