Czy węglowe nanorurki są  nowym wynalazkiem? Zastanówmy się nad tym!

W średniowieczu podczas krucjat, krzyżowcy walczący z Muzułmanami, zetknęli się z damasceńską stalą – ostrzem o charakterystycznym wzorze na powierzchni. Szable z Damaszku, wytrzymałe i niezwykle ostre były zrobione z pewnego rodzaju stali nazywanej „wootz”, datowanej na 900 rok n.e. Legenda mówi, że to niezwykłe ostrze przecinało płachtę jedwabiu na pół oraz że ciągle zachowywało swoją ostrość krawędzi, nawet po uderzaniu w kamienie, metale oraz inne miecze.

Sekret wytwarzania szabli został zgubiony w osiemnastym wieku, ale badacze z Drezdeńskiego Uniwersytetu uzyskali obraz ostrza za pomocą mikroskopu elektronowego, który pozwala zobaczyć mikrostrukturę nanorurek. Obraz uzyskuje się tylko po rozpuszczeniu warstwy szabli w kwasie solnym, który odsłania kolejną mikrostrukturę -  cementowe nanodruty. Czy jest możliwe by węglowe nanorurki przenikały żelazne ostrze czyniąc go bardziej sprężystym? Może jest odrobina prawdy w tej legendzie?

Źródło: http://tu-dresden.de/

Tłumaczenie: Agata Gralka